ΙΣΤΟΡΙΚΟ 
Η παλιότερη μορφή τοίχου που κατασκευάσθηκε ήταν ένα πλέγμα από κλαδιά με λεπταύς κορμούς δένδρων, που έκλεινε αμφίπλευρα με πεταχτή λάαπη Ηταν συνδυοσμός με ξύλινους ορθοστάτες αε συμμετρικά διαστήματα ή με κορμούς σε σχήμα Χ ως αντηρίδες Η εξέλιξη αυτής της τεχνικής κυριαρχούσε μέχρι τον 1 8° αιώνα σε κατασκευές με ξύλινο ακελετό και «μπαγδοτί» ή με γέμισμα από πλινθοδομή και λιθοδομή. 
Οι πρώτοι κτιστοί τοίχοι ήταν πέτρlνοι, ένα είδος ξερολιθιάς χαμηλού ύψους που συμπληρώνονταν με στέγη μεγάλου ύψους Μία σπάνια εξέλιξη τους συναντάμε στα αρχαία ελληνικά και αιγυπτιακά μνημεία, λιθοδομές με απόλυτα ακριΒείς αρμούς χωρίς κονίαμα. 
Η πέτρα απαιτούσε χρόνο και κόπο για την επεξεργασία της και δεν ήταν πάντοτε εύκολο, και για όλους τους λαούς, να βρεθεί. Στην αρχαία Μεσοποταμία και Αίγυπτο, στις εποχές της ξηρασίας, έπαιρναν τεμάχια ξηραμένης λάσπης από το έδαφος (καθώς στέγνωνε έσκαγε και τεμαχlζόταν η επιφάνεια του), τα στοίΒαζαν, και έτσι δημιουργήθηκαν οι πρώτες ωμοπλlνθοδομές Στους πρώτους οικισμούς των ΒαΒυλωνίων και Αιγυπτίων λοιπόν ο πηλός ήταν το πρωταρχικό οικοδομικό υλικό Στην Μ. Ασία (Τροία) και στην Ελλάδα ήταν επίσης πολύ διαδεδομένη η τοιχοποιία με πλιθιά από πηλό. Οι χειροποίητοl πλίνθοι στην εξέλιξη τους τυποποιήθηκαν στις διαστάσεις και κατασκευάζονταν με καλούπια. Τοποθετούσαν την άργιλο μαζί με ενίσχυση από άχυρα, χαμόκλαδα κ.ά., και στέγνωναν τους πλίνθους στον 
ήλιο. Εχουν Βρεθεί έργα με αυτήν την διαδικασία παραγωγής ωμόπλινθων, που σημειωτέον χρησιμοποιείται ακόμη, από το 4CX)() πχ, μία διάρκεια ζωής που ξαφνιάζε:ι. 
Η δυνατότητα ψησίματος της αργίλου, που ήταν ήδη γνωστή από την αγγειοπλαστική, χρησιμοποιήθηκε αργότερα. Τα πρώτα οικοδομήματα από ψημένα τούΒλα εμφανίζονται στην Μεσοποταμία, για να φθάσουν στην εποχή των Ρωμαίων, με την χρήση ποζολανlκού κονιάματος, να δώσουν κοτασκευάσματα όπως το Κολοσσαίο. Ηδη από την Ρωμα"ική προς την παλαιοχριστιανική εποχή έφεραν «δακτυλIές» για την καλύτερη πρόσφυση του κονιάματος, καθώς και διάφορα σήματα και γράμματα των παραγωγών Οι Ρωμαίοι και οι Βυζαντινοί έκαναν και συνδυασμούς σε τοιχοποιίες λίθων και πλίνθων μαζί. 
Αν όμως για τις Ανατολικές χώρες ο οπτόπλινθος ήταν υλικό φθηνό και εύχρηστο, για τις Δυτlκές ήταν αντίθετα πανάκριΒο και δυσεύρετο. Εξακολούθησε λοιπόν ο λίθος να έχει πλατειά και ευρεία χρήση, μέχρι που η Βιομηχανική επανάσταση, η αύξηση του πληθυσμού που επακολούθησε, η επικράτηση του σιδηρόδρομου, και η ευκολία και η ταχύτητα στην παραγωγή και μεταφορά Βιομηχανικών υλικών έφεραν την αλλαγή. Προιόν της Βιομηχανίας πλέον ο οπτόπλινθος άρχισε να διαδίδεται σαν κυρίαρχο δομικό υλικό και αντικατέστησε τον λίθο. Μηχανικά μέσα παραγωγής πλίνθων χρησιμοποιήθηκαν αρχικά στην Αγγλία γύρω στο 1870, και σταδιακά οι πλlνθοδομές επικράτησαν των λιθοδομών ΒέΒαια η εξέλιξη των μοντέρνων ανεπίχριστων και αρμολογημένων πλιν- 
θοδομών είχε ξεκινήσει από την Αναγέwηο~ι:: κατέληξε τον 1 QO αιώνα οι κατασκευές μπστ( και υπερμπατικής τοιχοποιίας να έχουν σημOVi διάδοση, κυρίως για λόγους οικονομίας. 
Οι οπτόπλινθοι αρχικά είχαν ορθογώνιο ή τ τράγωνο σχήμα και μεγάλες διαστάσεις Το r~ μαlκά τούβλα είχαν πάχος 3-4 cm, και διοτψ' θηκαν έτσι σε όλες τις Βυζαντlνές nεpιoc.x; Μετά τον Μεσαίωνα άρχισε να αυξάνει το 'χ τους και να μειώνεται το πλάτος. Στα μέσα-' 16°U αιώνα στην Δύση το πάχος τωνοnτόnλιν& ήταν 5-6 cm, και στις αρχές του 18°U αlώνοlc" Οι κατασκευές με φέροντα τοιχώματα, σπόφυο κούς ή τεχνητούς λίθους, με οριζόντιους φor;<; που στηρίζονται πάνω σε αυτά είναι μικτές K~ τα σκευές. Δεν εμφανίζουν στατική αυνέχεlοc ενότητα στην κατασκευή όπως οι oλόσωμες'~ τασκευές από οπλισμένο σκυρόδεμα, η κό;ο. του κτίσματος είναι λιγότερο ευέλικτη, και ηε:~ νάληψη των χώρων σε κάθε όροφο είναι OL\;\: υποχρεωτική. Είναι όμως πολύ δlαδεδομένεςσ;; περισσότερες χώρες της Ευρώnης ως onoJ[ στικός τρόπος δόμησης, κυρίως κτιρίων KO-~ κιών, που σήμερα φτάνουν πολλές φορές τ 20 ορόφους 
Παρά το γεγονός ότι η τοιχοποιία είναι από-; αρχαιότερα δομικά στοιχεία οι γνώαεις μος!, την συμπεριφορά των κτιρίων από φέρουοο το χοποιία είναι περιορισμένες. Επειδή δε nol.lc από τα παλιά κτίρια από τοιχοποιία έχουν ullOG, σοΒαρές ΒλάΒες ή και κατέρρευσαν μετό 0-: σεισμούς, είχε δημιουργηθεί η εσφαλμένη fX. πωση της α καταλληλότητας της τοιχοnοιίος GY, δομικής μεθόδου. 
Μια προσεκτικότερη έρευνα όμως τα τελευταC χρόνια έδειξε ότι η ακαταλληλότητα αυτή nfXI~ θε και από άλλους λόγους όπως η κακή nolQ .; των υλικών, η κακή ποιότητα του κτισίμοτος,η" λεlψη σχεδιασμού και η κακή ποιότητα Toυσιι.~ λου, η απουσία συντήρησης, και η προαθήκηl, ων τμημάτων καθ' ύψος ή κατ' επέκταση, Xrιu, καν στοιχειώδη μελέτη, με αποτέλεσμα τηψτο Βολή του στατικού σχήματος της καταακευής Είναι λοιπόν φανερό ότι η τοιχοποιία παροUOlό(, πλεονεκτήματα όπως 
- Χαμηλό κόστος και μεγάλη ταχύτητα και εκ 
λία στην κατασκευή. 
- Καλύτερη προστασία έναντι πυρκαγιάς. 
- Καλύτερη θερμομόνωση κα ι ηχομόνωση. 
- Αριστη αισθητική, εφόσον τα κτίρια αυτό ~ 
σκονταl σε αρμονία με το περιΒάλλον. - Μεγάλη αντοχή στον χρόνο. 
- Χαμηλό κόστος συντήρησης, ή και καθόλοο. 
- Ευκολία συναρμογής με τα άλλα υλικά τηςK~ 
τασκευής. 
ΒέΒαια πρέπει να λαμΒάνονται πάντα υnόψινο ιδιαιτερότητες που έχει: 
- Είναι ψαθυρό υλικό. 
- Μειώνεται σημαντικά η αντοχή της τοιχοnoα